....

...

برای شما .. با گریه .. با گریه .. با گریه

 

باد ها برایم خبرهایی آوردند

که نمی دانم چیست

اما نگرانی را در صدایم می شنوم

که مثل طناب می لرزد در چاهی گود

که عکس مرا نشان نمی دهد

این صورت کیست که می آید و می رود

و این کیست که می داند من از مرگ می ترسم

 

در گورستان ایستاده ایم

هوا آنقدر سرد است

که حتما تو مرده ای

 

حالا دیگر تو را دفن کرده ایم

به خانه می آییم

و در عکس های یادگاری

به دنبال چیزی می گردیم

..

..

25 آبان 90

در منزل غلامحسین چهکندی - در سفر بیرجند -

از چپ به راست : الهام اسلامی - رضا بروسان - غلامحسین چهکندی - رضا عابدین زاده

...........

در لا به لای سپیدها .. چهار پاره ای

...

در چشمهای کوچک آیینه

یک حس ناشناخته می بینم

طوری نگاه می کندم انگار

چیزی ست روی صورت غمگینم

در آینه خطوط غم مردی ست

مردی که پشت پنجره عاشق بود

طرحی که روزهای خوشی را داشت

اینبار روی آینه ی دق بود

دل می کنم از آینه و آنگاه

آهسته می روم به اتاق تو

تو نیستی و خاطره هایت هست

کز می کنم کنار اجاق تو

من عصر  ِ یک قناری ِغمگینم

تلخم چنان که حاجتِ خواندن نیست

(این شعر را برای تو می گویم)

حس می کنم که فرصت ماندن نیست

حس می کنم که مرگ همین نزدیک

بر روی شاخه زیر همین برگ ست

فرقی نمی کند که کجا در پارک

یا در کتابخانه ،مهم مرگ ست

روز ،اختلاف بین من و غم بود

حالا غروب می رسد آهسته

باران گرفته ((حوصله ام ابری ست ))

از سقف، ماه می چکد آهسته

آن حرفها که در چمدانم بود

در ایستگاهِ اول ما مانده

شادی، قطارِ آخر شب بود و

غمها مسافران ِ به جا مانده

می خواهم از خودم بزنم بیرون

دیگر دلم قرار نمی گیرد

این شاخه مبتلا شده با پاییز

از هیچکس بهار نمی گیرد

دیگربه هیچ چیز امیدی نیست

باید سفر کنم بروم جایی

من مرد گیج کم رمقی بودم

با قایقی که رفت به دریایی

در چشمهای کوچک آیینه

 یک حس ناشناخته می بینم

طوری نگاه می کندم انگار

چیزی ست روی صورت غمگینم

 آیا تویی که زمزمه می کردی

یا شعر را سروده ام از آغاز

از من فرار کن که خود مرگم

انگار کن نبوده ام از آغاز

انگار کن که مجلس ترحیم ست

انگار کن که عاشق ِ تو مرده

انگار کن که قایق من خالی ست

انگار کن نهنگ مرا خورده

من گریه ام ، تو بغض فرو خورده

شاید مرا به دست تو بسپارند

انگار ابرهای جهان با من

بر روی شانه های تو می بارند

شب ایستاده بود کنار من

در دور روشنایی ِ اندک بود

مردی شبیه خستگی ام دیدم

دیدم که نورِ شعله ی فندک بود

از آسمان غمزده ی مشهد

یک دسته سار می گذرد آرام

در جیب ِ من بلیط دلش تنگ ست

اما قطار می گذرد آرام

اینجا که ایستاده ام از اندوه

دارم شراب می خورم و مستم

لبهای تو کجاست در این باران

امروز از انار تهیدستم

در انتهای باغ تو را دیدم

در خوابها کلافه و کمرنگی

ناگاه محو می شوی از خوابم

دلخسته ام ازین همه دلتنگی

مهتاب روی گونه ی دریاچه ست

پیداست برگهای گلی در آب

می ایستم به روی سکوت خود

همچون که پایه های پلی در آب

چشمی که پشت شیشه ی بارانی ست

از رازهای پنجره لبریز ست

تنهایی پرنده پر از باغ ست

یک عصر دلگرفته ی پاییز ست

شبیه برگ درختان ِ گیج پاییزم
اگر اشاره کنی بی اراده می ریزم
به من نگاه کن و گریه کن، غم انگیزم
از انتظار و سکوت و شکست لبریزم

..................

.................

خدایا از من در برابر دوستانم محافظت بفرما ..در برابر دشمنانم خودم از خودم محافظت می کنم

............

..........

شاخه ی گوجه سبزهای درخشان

روی دیوار

در مسیر بچه های دبستان

.......

و اما ..

 دوست و شاعر گرامی داریوش معمار و مجموعه شعرش  با نشر چشمه

به دوستان شعر دوست سلام می کند

   وبلاگ شعر اسطبل با نقد و نظرهایی از دوستان شاعر و متتقد

    پیرامون این کتاب به روز ست

  بنده هنوز کتاب را نخوانده ام .. اما تلاش می کنم که به زودی کتاب را تهیه کنم ..

...................

 به دست حادثه عمرم رفت

به دست بوسه جوانم کن

برو به یک سفر ِدیگر

خبر نده، نگرانم کن

.................................................

دوستان عزیز می توانند کتابهای چاپ نشر سخن گستر را ( از جمله کتابهای معرفی شده در این صفحات ) در مشهد از فروشگاه این نشر مقابل برج آلتون خریداری کنند.

......

................

قابل توجه دوستان علاقه مند در مشهد

کارگاه تخصصی شعر در روزهای ۵ شنبه زیر نظر دوست و شاعر گرامی

محمد سعید شاد

از ساعت ٣ تا ۵ عصر

برگزار می شود

علاقه مندان می توانند جهت ثبت نام به حوزه هنری خراسان

دور میدان تقی آباد مراجعه کنند

چند شعر از (( آواز عاشقی )) کلاهی اهری

 .......................

تیروئید

کاش تو را بتوانم پیدا کنم

در تاریکی ها، در سینما

و در سفیدی ها و در کتاب قصه

در حاشیه هایی که به این باریکی اند

تو مثل کورها هستی عزیزم

فقط مرا پیدا می کنی

و مثل شبی که پشت عینک سیاهت دیده به هم می نهد

خواب مرا می بینی

ابروهای سیاهت را به وسمه و سیاهی می سپاری

و می گذاری صدایت کنم

بعد پنهان می شوی

و بعد مرا می جویی

و بعد مرا پیدا نمی کنی

و من برای خنده هم که باشد می میرم

بعد هیچکس تو را نمی ستاید

دیگر با ورم زیر چشم ها

با کم کاری غده ی تیروئید.

........ 

شهروند غریب

نشستم به کنار بادهایی که مرا به تماشای دنیا می آورند

در اینجا که قلمرو بادهایی آواره است

مرا به دست یک بوسه ی طولانی بسپار در این ساعت سه

در عصری دراز

و تا کنار طولانی ترین رشته های ابریشم که می آیم

یک روزی دراز در من می گذرد

چون یک قایقی که در یک رود کند می گردد یک پهلو

می آید کنار سنگلاخ متروک رگ های من !

راستی من را کی ترک می کنی عزیز من!

من را چون یک مرغی ماهیخوار که پیر هستم کی ترکم می کنی؟

مرا ترک می کنی و آنگه باران ها را می گویی نبار!

من از تبار طولانی ترین تنهایی ها هستم

 ...........

آمرزش

با من به صحرا می آیند ستمگران

و مرا گردن می زنند در یک صبح زود

خونم روان می گردد در صخره های سیاه

در لا به لای بوته هایی سفید

امروز ابتدای زمستان ست

روز اول فصل سرد ست

ستاره های دهانم یکی یکی می میرند

و ماهی سرخ دلم در دستمالی سیاه پنهان می گردد

آیا من دوباره به دنیا می آیم

در یک هنگامی بعد از این؟

صحرا و سماروق ها می مانند

مرزنگوش و عصاره هایی وحشی در هر گیاه

اما خدای من، تو مرا بیامرز

با زخمی که مرا کاهیده است

......... 

تتری

بگذار سرم را چون سگ در قفایت بسوزانم وقتی که از اینجا رفته ای

و کاروان به غباری مبدل می گردد در افق

و شرابه ی زعفران می چکد از کوههایی بلند

که در مقابل مغرب ها خیمه برافراشته اند اینک

در این صحرای منزوی

چون قاتل ها از من گریخته ای محبوب من

چون کسی که موی سر قربانیان خود را می دزدد

وانگه چون ماه می گریزد

چون ماه پتیاره

چون ماه کولی

چون ماه در به در

در پی ات می آیم

رهگیر و نیم کشته

چون شتری گرسنه که صحرایی سبز را از دور بوئیده است

آنجا در آن بلندای تخیل

در صحرای تکله مکان

...................

به چاپ رسید

............................

.........................................

دلم می خواهد امشب مثل آوازی

صدای خوب تو در در خواندنم باشد

گلوله مثل گل زیباست بر سینه

اگر تنها دلیل ماندنم باشد

کمی لبخند بی اندوه بر لبها

برای شادی یک زن نگه دارید

و تا وقتی که من از جنگ برگردم

چراغ خانه را روشن نگه دارید

 .....................

همین طور خوبست

سایه ی تو روی صورتم خوبست

همین طور خوبست

.......................................

صبح به مادرم گفتم امروز روز خوبی نیست ..

 این قمری (یا کریم )

چقدر غمگین ست

.. تا شب هر اتفاقی افتاد خوب نبود ..

 کسی نبود بگویم ..

 امید داشتم روز با همین اتفاقها تمام شود ...

زود تمام شود ..

ده دقیقه به دوازده بود ..

ده دقیقه مانده بود تا روز تمام شود ..

ایمان کرخی پیام داد علی نجفی به ریخت دنیا خندید ...

تمام شد

..............................................

شعر  سپید خراسان یکی از ستونهای خود را از دست داد ..

حالا من مانده ام و شعر و صدای او که به یادگار ماند...

به مجلس ترحیمش رفتیم ..

و البته خوبها زود می روند ..

همین قدر کافی ست

..........................................

شعرهایی از او که شعر بود

...........................................

در این آبادی

نه سرودی

نه آوازی

سال هاست که مادران باد در ماسوره ها می ریسند

و مردان خسته

خاکستر غروب را

از کوچه به خانه می آورند

 ..............

می خواهم شعری بنویسم

مثل مادرم

آرام

........

مردان آبادی ما

کنار نیزارها راه می سپارند ومی گویند

شاید فردا باران ببارد

...................

باد که هوهو می کند

از مدرسه که بر می گردم

غروب می شود

از پله تا کنار اجاق شب می شوم

مادرم - گردسوز - بر تاقچه می سوزد

پدرم فانوس ست

تاریکی حیاط را جا بجا می کند

من مشق می نویسم

دهقان فداکار

.........................

دلم می خواهد در کافه ای مجارستانی بنشینم

 و بهترین شعر ها را برای آزادی بنویسم

در حالی که تبعیدی وطن باشم

ودلم لک زده باشد برای کوچه های خاکی دهکده ام

....................

گناهکاری روسیاهم

باید به قطب بروم

هفتاد کشیش یخی بتراشم

و آن قدر اعتراف کنم

تا از خجالت آب شوند.

...............

من از اسب ها روسری نمی بندند

      خوشم می آید 

از صفورا موهای تا کمر ش را رقص می کند

از خانه می چرخد من رقص نمی کنم

مریم بانو قبرستان را در آغوش گرفته

آفتاب روی برف های دور

  سرما خورده

        پرتغال را به یاد من می آورد

خوشم می آید .

.................

صدای زوزه ی گرگ ها از تنگه ی مارو می آید

میان صدای بره های غروب دلتنگ می شویم

خواهرم غمگین می شود

گربه پشت فانوس می رود

و من اینجور وقت ها اصلاٌ گریه نمی کنم

فقط شعله های اجاق چشمهایم را می سوزاند .

و تند تند مشق های عقب مانده ام را مینویسم 

.....................

مردها چپق هاشان را روشن می کنند

دود را به ابر ها می رسانند 

و به خرسی می اندیشند که هیچ گاه ندیده اند

................................

مادرم می گفت

شب بیماری بود

باران بود

ازتخم اسبها

آب می چکید.

عمویت جنون عشق گرفته بود

 دف میزد و سحر میشد.

.............................

 من و ماه

ازپیاله آب می نوشیم

در شب تابستان

................

دود کش همسایه

 سلام

من هم بیدار شدم .

.......................

پرنده روی سیم تلگراف نشسته

مادر کلاه سر بازی می بافد

خواهرم لحاف کرسی را تا چانه اش می کشد

از کوچه صدای خنده ی آدم برفی می آید

......................

بعضی ها می گویند: تو خل شده ای

اما همین روزها با یکی از فرشتگان مقرب درگاه ازدواج

خواهم کرد

.....................

پایان